Review ‘De filosofie van een kat – John Gray’

Review ‘De filosofie van een kat – John Gray’

Waardering: 2 uit 5.

Vernieuwend,  inspirerend, herkenbaar.

Dit boek trok gelijk mijn aandacht. Ik ben zo weg van katten. Wat me zo aantrekt aan deze dieren wordt me door dit boek echt duidelijk.

“Kattenliefhebbers houden niet van katten omdat ze zichzelf in hen herkennen; ze houden van katten omdat katten zo anders zijn dan zij.” 

“Bewustzijn wordt overschat. Een wereld van licht en schaduw, die af en toe wezens voortbrengt met een gedeeltelijk zelfbewustzijn, is interessanter en meer de moeite waard om in te leven dan een wereld die zich koestert in het constante licht van zijn eigen reflectie.” 

Het meest prikkelende idee uit dit boek was voor mij dat het zelfbewustzijn van de mens, dat bij ons zo gewaardeerd wordt, wellicht helemaal niet zo grandioos blijkt te zijn voor een goed leven. In een bepaald opzicht houdt de schrijver een betoog tegen het vak ‘filosofie’. Bereiken we wel innerlijke rust en vrede door interne vraagstukken op te lossen? 

“Als wij ons niet laten opsluiten in onze eigen gedachten, kunnen we van hen leren waarom ons nerveuze streven naar geluk gedoemd is te mislukken.”  

“De kattengeest is daarentegen één en onverdeeld. Pijn wordt geleden en weer vergeten, waarna de vreugde van het leven terugkeert. Katten hoeven hun leven niet te onderzoeken, omdat ze er niet aan twijfelen dat het leven de moeite waard is. Menselijk zelfbewustzijn heeft de eeuwige onrust veroorzaakt die de filosofie tevergeefs probeert te genezen.” 

Katten reflecteren niet. Het zint ze of het zint ze niet, punt. Toch geen slecht uitgangspunt, lijkt me zo. Deze kernboodschap maakt het boek voor mij een aanrader.  

Daarentegen was het meerdere malen te langdradig en te uitgeweid. Het ging me nog iets te weinig over katten.  

Gelezen in de tuin. Mei 2021.