Review ‘Buitenjongen – Paolo Cognetti’

Waardering: 2 uit 5.

De buitenjongen – Paolo Cognetti 

Rustgevend, vloeiend, beschrijvend. 

Een man keert terug naar de bergen uit zijn jeugd. Eenzaamheid, rust, boeken, schrijven, natuur en zijn almhut. Een vraag die tijdens het lezen naar boven komt: wat ontvlucht hij precies in de bergen? 

“Zo kregen mijn verkenningstochten steeds meer het karakter van een onderzoek, een poging de verhalen te lezen die in de grond geschreven stonden.” 

“Fysiek leken we niet op elkaar, maar wel qua karakter, dat wil zeggen in de manier waarop we onszelf ervoeren en met anderen omgingen; een zekere neiging tot idealisme en een te dunne huid voor de rauwheid van relaties, zodat we allebei het ene moment vol grootse plannen zaten en het volgende in onszelf gekeerd waren.” 

Het alleen zijn en het samenzijn. Cognetti heeft de gave om vriendschappen op een prachtige manier te beschrijven. 

“Hoeveel uren hadden we gedeeld, de hut en ik? Ik was hem ontvlucht omdat hij me door en door kende en getuige was geweest van mijn eenzame teleurstellingen en angsten, maar nu ik gebutst en licht verdoofd van mijn omzwervingen in augustus was teruggekeerd, als van een nachtelijke strooptocht, voelde ik dat ik me daar in de hut niet meer voor mezelf hoefde te schamen. Hij verwelkomde me en nodigde me uit tussen zijn muren uit te rusten. Of misschien was het gewoon de herfst die begon.” 

Ik houd van zijn schrijfstijl. Toch was het verhaal te nietszeggend voor mij dit keer. ‘De acht bergen’ sprak me meer aan.  

Ook een prachtige cover. 

Gelezen in de tuin.  Juni 2021. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s