Review ‘Wild – Cheryl Strayed’

Waardering: 3 uit 5.

Dit verhaal boeide me enorm. Met nuchterheid en humor beschrijft Cheryl Strayed haar belevenissen op de Pacific Crest Trial, de langste en zwaarste voettocht die ze ooit zal maken. Tegelijkertijd is dit ook een emotionele en mentale confrontatie, aangezien ze zich op persoonlijk gebied in een crisis bevindt.

Grote thema’s in dit boek zijn rouw, confrontatie, vriendschap, eenzaamheid en moed. 

‘Ruim een halfuur later gilde mijn innerlijke stem het uit. Waar ben ik aan begonnen? Een geluid dat ik zo goed en kwaad als het ging negeerde door te neuriën, wat niet bepaald meeviel omdat ik tegelijkertijd hijgde, kreunde, met man en macht in die semi-gehurkte voorovergebogen houding probeerde te blijven lopen en ook nog de pas erin moest houden.” 

Door haar realistische beschrijvingen van de fysieke beproeving en innerlijke strijd krijg je echt het gevoel dat je naast de hoofdpersoon meeloopt.

“Kilometers waren langgerekte, vertrouwde kluwens onkruid, brokken verhard zand, grassprietjes, bloemen die wuifden op de wind en krakende bomen met doorgebogen takken. Kilometers waren het geluid van mijn ademhaling, mijn voetstappen op het pad met één stap tegelijk, het getik van mijn skistok. Door de PCT wist ik nu wat een kilometer was.” 

Haar motivatie om aan de toch te beginnen heeft een diepe oorsprong. Dit doet me afvragen of zo’n fysiek en mentaal zware voettocht als de PCT ook te voltooien is zonder een innerlijke crisis.

“Ineens wist ik ook weer waarom ik had gedacht dat ik tegen deze voettocht was opgewassen. Van alle dingen waarmee ik mezelf overtuigde dat ik de PCT kon lopen, was de dood van mijn moeder hetgeen geweest dat me het diepst deed geloven in mijn persoonlijke veiligheid. Wat kon mij nu nog gebeuren, had ik gedacht. Het ergste is me toch al overkomen.” 

De transitie van fysiek lijden naar een mentale verlossing is heel interessant.

“Ik vond het ongelofelijk dat ik alles wat ik nodig had om te overleven op mijn rug droeg. En nog wel het alle ongelofelijkst dat ik dat allemaal dragen kon. Dat ik het ondragelijke kon dragen. Deze inzichten in mijn lichamelijke, materiële leven hadden hun weerklank in de emotionele en spirituele sfeer. Dat mijn ingewikkelde leven in één klap tot zo’n eenvoud kon worden teruggebracht was overweldigend.

Dit boek heeft een verfilming. In dit geval vond ik het boek beter dan de film, ook al is het een mooie aanvulling op het boek. 

Gelezen op de bank. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s