Review ‘De acht bergen – Paolo Cognetti’

Waardering: 3 uit 5.

Paolo vertelt in dit boek een mooi verhaal over het bergleven in de Italiaanse Alpen. Het brengt je terug naar de essentie en de eenvoud van het leven. Met een beetje fantasie kom je tijdens het lezen van dit boek compleet tot rust. De metaforen die herhaaldelijk terug komen, maken dit boek tot een succes voor mij.

“Gletsjers, vertelde hij ons op het pad naar boven, zijn de nagedachtenis aan voorbije winters die de berg voor ons bewaart. Boven een bepaalde hoogte houden ze die herinnering vast, dus als we iets uit het verleden willen weten, dan moeten we naar boven.”

“Als het punt waarin je je in een rivier onderdompelt het heden is, dacht ik, dan is het verleden het water dat langs je heen is gespoeld, dat verder stroomafwaarts gaat, waar er niets meer voor je is, terwijl de toekomst het water is dat van voren komt en dat gevaren en verrassingen met zich meebrengt. Het verleden is dalwaarts, de toekomst bergopwaarts. Dat had ik mijn vader moeten antwoorden.”

Vriendschap, familie en eenheid met de natuur zijn grote thema’s in dit verhaal, wat ook belangrijke begrippen zijn binnen de Italiaanse cultuur. Een prachtige vriendschap bloeit op tussen de hoofdpersoon en een andere dorpsjongen. Een vriendschap die zijn pieken en dalen kent, die altijd in verandering is, en die met de seizoenen mee beweegt.

“De kleine alpenden stond er nog, even iel en scheef als toen ik hem had geplant, maar hij leefde nog. Ook hij wiegde in de wind, maar boezemde geen gevoel van vrede of harmonie in: eerder van koppigheid, gehechtheid aan het leven. Ik bedacht dat die dingen in Nepal niet als deugden golden, maar in de Alpen misschien wel.”

De relatie tussen zoon en vader staat ook centraal in dit boek. Het vele bergklimmen door vader, ofwel de hoogte in vluchten, bemoeilijkt deze relatie.

“Bergen waren ’s winters niet bedoeld voor mensen en moesten met rust gelaten worden. In zijn filosofie van klimmen en dalen, of liever, van het op grote hoogte ontvluchten van dingen die je beneden kwelden, diende op een licht seizoen onvermijdelijk een zwaar seizoen te volgen: een periode van werk, leven in de vlakte en een donker gemoed.”

Met weinig conversaties weet de schrijver hier prachtige relaties te beschrijven tussen mens en natuur, vader en zoon en dalen en bergen. Een Italiaanse klassieker.

Gelezen in de achtertuin.

(1) Paolo Cognetti, De acht bergen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s